دیدم که بسیاری از مشتاقا برنامه پارازیت به نشان اعتراض زیر برنامه تکراری مصاحبه آقای گرگین آمدند و تا توانستند به کامبیز و سامان اعتراض کردند و اغلب گفتند که انگار دیگر حال و حوصله کار کردن ندارید و یا کم آوردید…

اولا با احترام فراوان به آقای گرگین که حقیقتاً پیشکسوت دموکراسی در مدیا بود…جای ایشان را به سختی کسی‌ بتواند پر کند….
دومأ نبودن کامبیز و سامان را اصلا به حساب کم کاری و سستی نمی‌گذارم، در چنین هفته ی که در جامعه ایرانی‌ بمب‌های خبری پشت سر هم منفجر شد، حس می‌کنم که افرادی مثل کامبیز و سامان حرف برای گفتن زیاد دارد….و مشتاقانه به دنبال دوربین و مخاطب میگردد..بلکه ماجرا بسیار بوی میدهد…و اینجور که معلوم است دیگر کامبیز به راحتی‌ نمی‌تواند متنی که می‌نویسد را برایش مهر قبولی بگیرد…ماجرای گلشیفته به راحتی‌ از زیر تیغ سانسور صدای آمریکا نمیگذرد…

بطور مثل من که مرتب رادیو فردا گوش می‌کنم ….تقریبا هیچ حرفی‌ از ماجرای گلشیفته زده نمی‌شود… حتی شماره تلفنی دارند که میتوانید پیام بگذارید و من خودم ۲ -۳ تا پیام برای حمایت از گلشیفته گذشتم و نه نظرات من نظر هیچ کس را در این مورد پخش نمیکنند…

انقدر تند و یک جانبه قضاوت نکنیم…

اگر قرار اعتراض کنیم بهتر است که به سراغ خود کدخدا برویم یعنی‌ مدیر جدید صدای آمریکا و آقای رامین عسگرد…

اگر کمی‌ عمیقتر فکر کنید میبینیم که چرا کامبیز این مصاحبه را انتخاب کرد که با ایرج گرگین مراتب در مورد سانسور در رادیو و تلویزیون دولتی صحبت شده بود؟

]]> http://dinairani.wordpress.com/2012/01/21/parazit/feed/ 0 dinairani http://dinairani.wordpress.com/2011/12/15/vahed/ http://dinairani.wordpress.com/2011/12/15/vahed/#comments Thu, 15 Dec 2011 23:20:21 +0000 dinairani http://dinairani.wordpress.com/2011/12/15/%d9%85%d8%ac%d8%aa%d8%a8%db%8c%e2%80%8c-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%8c-%d8%ae%d8%b3%d8%aa%d9%87-%d9%86%d8%a8%d8%a7%d8%b4%db%8c%e2%80%8c/ ]]>

 امروز اول خبر شکایت رضا پهلوی از علی‌ خامنه‌ای را خواندم، چند ساعتی‌ بعد نشد که خبر بعدی روی فیسبوک آمد که کمپن سفارت سبز از شکایت رضا پهلوی حمایت کرد….در آان لحظه پیش خود گفتم به نظر میاید کار مستمر و مسئولانه مجتبی‌ واحدی در جهت تشکیل شورای رهبری به نوعی دارد شکوفه میدهد. در طی‌ یک سال گذشته هر مصاحبه‌ای از مجتبی واحدی شنیدم و خواندم در آان رنگی‌ از نفرت، تهمت و تفرقه افکنی نبود. بر عکس ایشان همیشه در حالیکه مسائل را از دید خود برسی‌ میکرد در آخر راه خروجی‌ هم پیشنهاد میکرد به نظر عملی‌ و اصولی بود. چیزی که در این ۳۰ سال کار اپوزیسیون متأسفانه اصلا و یا کمتر دیده شده است.

به هر حال آقای مجتبی‌ واحدی اگر اینکار از طریق شما استارت خورده، خسته نباشید! آنچه همه ما برای نجات ایران برای خروج از این بحران احتیاج داریم تشکیل یه جبهه‌ مشترک است. امیدوارم که این حرکت از طرف مردم مورد استقبال قرار بگیرد و نقطه آغازی دیگر باشد….

نکته جالب دیگر این بود که مصاحبه رضا پهلوی در پاریس انجام میشود و این خبر من را یاد خمینی در نوفل لوشاتو و مصاحبه های تند او و بر علیه محمد رضا پهلوی در حومه پاریس انداخت….عجب حکایتیست…

مطلب جالب بعدی این است که موضوع اینترنت مجانی‌ برای بالا بردن آگاهی‌ مردم ایران هنوز ۲ سالی‌ است که در مجلس آمریکا در حال برسی‌ است ولی‌ امروز مژده دادند که سفارت مجازی برای ایرانیان تا پایان امسال یعنی‌ تا ۲ ماه دیگر راه اندازی میشود.

یک تئوری هست که میگوید تا مادامی که غرب این احتمال را ببینید این نسل مهاجر هنوز در صورت تغییر رژیم ممکن است خود و خانواده‌شان را به ایران بر میگردندند هیچ تغییر مثبتی در ایران نخواهید دید. با شنیدن چنین مصاحبه‌هایی‌ به این نظریه بیشتر اعتقاد پیدا می‌کنم.

در دوران ریاست جمهوری خاتمی شنیدم که درامد سرانه ایرانی‌‌های مقیم آمریکا از در آمد سرانه دولت ایران بالاتر است. بله نگاهی‌ به اطراف خود بکنید از انوشه انصاری‌ها تا خود کامبیز حسینی که در مقابل خانم کلینتون نشسته است همه بعد از انقلاب از ایران خارج شده اند و برای این کشور پول و نام و اعتبار میسازند. دولت‌های باهوش غربی در خالی‌ کردن ایران با هم مسابقه گذشتند و البته شرط اول در انست که این دیکتاتور به قول خود خانم کلینتون هر روز در داخل بزرگتر و پلیدتر شود.

باید صبور باشیم و واقعیت موجود در جامعه را بپذریم تا اینکه به آن بلوغ اجتماعی برسیم که بدانیم لیاقت ما این همه خواری و ذلت نیست و بر انداختن چنین نظام فاسد و پوسیده ای‌ هیچ کاری ندارد و اگر هنوز پا بر جاست چون ما هم هیچ کاری نمیکنیم…

آباد باش‌ای ایران، آزاد باش‌ای ایران

از ما فرزندان خود….

جنگل و شهر و ده و کوه و کمر
از نفس خويش شکوفان کنیم

دانه ی هر گل که تو پرپر کنی
باز بکاريم و دوچندان کنيم

پای بکوبيم و برآریم دست
خنده زنان ترک سر و جان کنیم

روشن از ايمان به طلوعی قریب
چوبه ی اعدام، چراغان کنيم

دل چو به پیمان خدا داده ایم
سر گرو حرمت پيمان کنيم

تا تو بدانی که چه ما می کنيم
هرچه تو گفتی نکنید آن کنيم!

آتش پنهان درون را برون
از دل خاکستر ایران کنيم

شعله بگيريم از اين آتش و
مشعل تاريخ، فروزان کنيم

باز بسازيم بنايی دگر
ساخته ای هرچه تو ويران کنيم

خواب و خيال خوشت آشفته ايم
بيش، از این نيز پریشان کنيم

می شنوی؟ اين تپش طبل ماست
باش و ببين تا که چه توفان کنیم

مرحوم صباغیان وزیر کشور دولت موقت و سابقه عضویت در نهضت آزادی را داشته است.

صباغیان ها، سحابی ها، پرزند‌ها و منتظری‌ها با مرگ تدریجی‌ و زیر فشار سالها زندان و فشار دق میکنند و هاله‌ها و ندا‌ها با قتل عمد از میان میروند!

…پروردگارا دیگر صبر نده! کمی‌ هم تدبیر بده، کمی‌ هم حس مسئولیت پذیری بده، کمی‌ هم اعتماد به نفس بده، کمی‌ هم بلوغ سیاسی بده، کمی‌ هم باور توانایی جمعی بده، کمی‌ هم تحمل عقیده دیگران را بده، کمی‌ هم ترجیح به آزادگی و شرم از بندگی بده، کمی‌ هم شجاعت برای ایستاده مردن بده!

هیچوقت نشد در کنار تمام این سوال‌ها که همگی‌ هم بجا و درست است، از خودمان بپرسیم چرا ما نکردیم؟ پس ما مردم کجا بودیم؟ پس سهم ما برای مقاومت در مقابل این ظلم چه بود؟

بیائید این حقیقت تلخ را بپذیریم که توده ما مردمی هستیم  احساسی‌ که حتی ۸۰% آنها در طول سال ۴ جلد کتاب نمیخوند…ما ناز پرورده‌های یک مملکت نفت خیز هستیم و هیچ جوری حوصله مسول بودن و مسئولیت قبول کردن نداریم.

آنجایی که ندا ها، سهراب ها، مختار زده‌ها را میکشند و ۵۰۰۰ نفر دیگر را در سلول‌ها نگاه می‌دارند و با این کار ۷۰ میلیون آدم را به خانه میفرستند….حسّ مسئولیت پذیری مردمش مشخص است.

چرا در تهرانی‌ که جمعیت روزانه ان به ۱۵ میلیون میریسد نمی‌توان حتی ۵ میلیون را به خیابان‌ها آورد؟

:پاسخ من به آان دسته افراد که به خانه‌ها رفتند با این سوال که چرا موسوی اعدام‌های سال شصت را محکوم نکرد

منتظری اعدام‌ها را محکوم کرد و نه تنها مسند ولیت فقیه را از دست داد (نمیدانام ظرفیت من و شما برای ایستادن پای آرمان‌ها مون چقدر است؟) بلکه خودش و خانواده اش تحت شدید‌ترین فشار‌ها در این چند سال زندگی‌ کردند و   هنوز میکنند…سالها بگذرد تا کتابهای نظیر آنچه فرح پهلوی نوشته بنویسند تا ما بخونیم….حالا ما ۷۰ ۸۰ میلیون مردم برای حمایت از و چه کردیم؟

امروز از حال اعضای خانواده او چه‌خبر داریم؟

اصلا امروز هر کدوم ما برای حمایت از زید آبادی ها، مجید توکلی‌ها و…..چه میکنیم؟ نشسته ایم در خانه تا تکلیف پیام آقای موسوی در مورد اعدام‌ها روشن بشود؟

میدانی چرا چون ما به خودمون اطمینان نداریم..

شما نگران ان هستید که اگر فردا اصلاح طلب‌ها بر سر کار بیایند چه‌ها که نخواهند کرد؟
بگذارید که خیالتان را راحت کنم اگر فردا هر کسی‌ بر سر قدرت بیاید و ما مردم در صحنه نباشیم پوست از سرمان خواهند کند. پس اینکه به گوشه خانه‌هایمان خزیدیم به خاطر انست که به دنبال ان شخصیت رویائی میگردیم که هم وجدان دارد و هم دانش دارد و هم سخت کوش و سخت کار است و ضمانت اجرأی او در گرو آگاهی‌ و حسّ مسئولیت پذیری ما مردم نیست. برای همین است که صد سالیست رو به عقب میرویم و هیچ روزنه امیدی هم برای فردا ایران نیفتیم.

اینها بهانه جوئی و شانه از زیر مسئولیت خالی‌ کردن است….حفظ دموکراسی در کشوری که مردمش زیر لحاف گرم شعار میدهند انجام پذیر نیست…

هیچ دلم نمیخوست به جای مادر ندا و سهرابها بودم و یا به جای پسران احمد زید آبادی که عزیزترین عزیزانشان را برای آزادی ایران با نهیات بهائی که هر انسانی‌ برای نجات کشورش میدهد به میدان آمدند و نتیجه این شده که همه به خانه‌ها رفتند و فقط مشغول نق نق سیاسی هستند.

میدانید چرا مردم ما چنین سرخورده، افسرده و  یا عصبانی‌ هستند؟

چون آرزوهای مان با آنچه حاضریم و یا قادریم انجام دهیم هیچ تطابقی ندارد

..حقیقتی است تلخ ولی‌ مردم ما هنوز هم آماده نیستند